Nazwa: Zootrophion ximenae (Luer & Hirtz) Pfahl 
Synonimy: Epibator ximenae Luer & Hirtz
Etymologia: ximenae = nazwa pochodzi na cześć Ximeny Hirtz, ekwadorskiej współkolekcjonerki i żony znanego botanika oraz odkrywcy storczyków Alexandra Hirtza.
Pierwszy opis: Pierwotnie opisana w 2004 roku przez Carlyle’a A. Luera i Alexandra Hirtza jako Epibator ximenae; w 2014 roku Jay Charles Pfahl przeniósł ją do rodzaju Zootrophion w Internet Orchid Species Photo Encyclopedia Nomenclatural Notes.
Pochodzenie / występowanie: Ekwador (prowincja Carchi).
Miejsce występowania / siedlisko: Rośnie jako epifit w chłodnych do umiarkowanych lasach mglistych Andów na wysokościach od ok. 900 do 1500 metrów. Dobrze czuje się w zacienionych miejscach o stale wysokiej wilgotności powietrza i ciągłym ruchu powietrza.
Opis i uwagi: Zootrophion ximenae to mały do średniego rozmiaru storczyk miniaturowy o prostych pędach (ramicauls), z których każdy nosi pojedyncze, pionowo ustawione, eliptyczne liście. Kwiaty pojawiają się głównie latem i wykazują charakterystyczne dla tego rodzaju „okienne” ułożenie kwiatów: mięsiste kielniki są ze sobą zrośnięte na końcach, pozostawiając jedynie wąskie, boczne otwory, przez które zapylające owady mogą dostać się do wnętrza.

W uprawie ten rzadki gatunek wymaga zacienionych do półcieniowych warunków w zakresie temperatur umiarkowanych (ok. 14–28 °C). Ponieważ nie posiada pseudobulk, system korzeniowy nigdy nie może całkowicie wyschnąć. Idealne jest drobne, napowietrzające podłoże, takie jak drobne torfowce (Sphagnum) lub drobna kora w małych doniczkach. Stała, wysoka wilgotność powietrza powyżej 75% w połączeniu z łagodną, stałą cyrkulacją powietrza chroni roślinę przed chorobami grzybowymi i zapewnia zdrowy wzrost.