Nazwa: Trichocentrum lanceanum (Lindl.) Rchb.f. 
Synonimy: Oncidium lanceanum Lindl.; Lophiaris lanceana (Lindl.) Braem 
Etymologia: lanceanum = na cześć Johna Henry’ego Lance’a, brytyjskiego prawnika i kolekcjonera roślin, który odkrył ten gatunek w latach 30. XIX wieku w Surinamie. 
Pierwszy opis: 1836 r. przez Johna Lindleya jako Oncidium lanceanum; 1863 r. Heinrich Gustav Reichenbach przeniósł go do rodzaju Trichocentrum.
Pochodzenie / występowanie: Północna część Ameryki Południowej (Surinam, Gujana, Francuska Gujana, Wenezuela, Kolumbia, północna Brazylia) oraz Trynidad.
Miejsce występowania / siedlisko: Rośnie jako epifit w gorących, wilgotnych lasach deszczowych nizinnych na wysokościach od poziomu morza do ok. 500 m. Preferuje pnie i rozgałęzienia dużych drzew w półcieniu.
Opis i uwagi: Trichocentrum lanceanum należy do grupy tzw. „Oncidiów oszczepolistnych”. Nie posiada widocznych pseudobulk, lecz grube, mięsiste, skórzaste liście, często usiane drobnymi purpurowo-brązowymi kropkami. Kwiatostany niosą wiele dużych, woskowatych i intensywnie pachnących kwiatów. Mają one żółto-zielone kielniki i płatki z gęstymi brązowymi plamami oraz charakterystyczną, zazwyczaj fioletową lub purpurową wargę.

W uprawie gatunek ten wymaga ciepłych do gorących temperatur i dużo światła (ale nie bezpośredniego południowego słońca). Ponieważ nie posiada pseudobulk służących do magazynowania wody, grube liście i korzenie potrzebują wysokiej wilgotności powietrza. Idealna jest uprawa na podłożu korkowym lub w koszyczkach z bardzo grubym podłożem, aby korzenie mogły szybko wyschnąć po podlewaniu. W okresie wzrostu należy podlewać obficie, a zimą zachować lekki okres spoczynku z ograniczonym podlewaniem.