Nazwa: Stenorrhynchos speciosum (Jacq.) Rich.
Synonimy: Neottia speciosa Jacq.; Spiranthes speciosa (Jacq.) A.Rich.; Mesadenella speciosa (Jacq.) Pabst & Garay.
Etymologia: Stenorrhynchos wywodzi się od greckich słów stenos (wąski) i rhynchos (dziób), co odnosi się do kształtu kolumny. speciosum oznacza „wspaniały” lub „wyglądny”.
Pierwszy opis: Pierwotnie opisana w 1789 roku przez Nikolausa Josepha von Jacquina jako Neottia speciosa; w 1817 roku Louis Claude Richard przeniósł ją do rodzaju Stenorrhynchos.
Pochodzenie / występowanie:
Szeroko występuje w Ameryce Środkowej i Południowej oraz na Karaibach (m.in. w Meksyku, Ekwadorze, Kostaryce, Kolumbii, Wenezueli, Peru i Brazylii).
Miejsce występowania / siedlisko:
Większość roślin rośnie na gruncie lub jako litofity na skałach. Występuje w wilgotnych lasach tropikalnych oraz sezonowo suchych lasach górskich na wysokościach od poziomu morza do ok. 3000 m n.p.m. Preferuje zacienione miejsca na lesie w humusowym podłożu.
Opis i uwagi:
Stenorrhynchos speciosum to efektowna, krzepka storczyka, która przyciąga uwagę przede wszystkim atrakcyjną rozetą szerokich, lancetowatych, często srebrzyście plamionych liści. Pionowa kwiatostanowa osadka jest pokryta jasno-czerwonymi do karmazynowych łuskami, które chronią rurkowate, owłosione kwiaty. Same kwiaty są zazwyczaj czerwone lub różowe, z białą usteczką.

W uprawie gatunek ten wymaga półcieniowego stanowiska bez bezpośredniego nasłonecznienia w południe. Ponieważ nie posiada wyraźnych pseudobulk, podłoże (luźna mieszanka kory, torfu i perlitu) należy utrzymywać równomiernie wilgotne, unikając przy tym zastojów wody. Wysoka wilgotność powietrza oraz umiarkowane do ciepłych warunki sprzyjają intensywnemu wzrostowi. Po przekwitnięciu roślina często lekko usycha, dlatego w tym okresie należy ograniczyć podlewanie.