Nazwa: Andinia xenion (Luer & R.Escobar) Karremans & Mark Wilson
Synonimy: Pleurothallis xenion Luer & R.Escobar; Xenosia xenion (Luer & R.Escobar) Luer
Etymologia: Nazwa rodzaju Andinia odnosi się do Andów, naturalnego centrum występowania tego rodzaju.
Pierwszy opis: Gatunek został opisany w 1983 roku przez Carlyle’a A. Luera i Rodrigo Escobara jako Pleurothallis xenion. Obecnie akceptowana kombinacja Andinia xenion została opublikowana w 2017 roku przez Adama Karremansa i Marka Wilsona.
Pochodzenie/występowanie: Kolumbia, w szczególności region andyjski Boyacá.
Miejsce występowania/środowisko: Epifitycznie na wilgotnych, wysokogórskich terenach kolumbijskich Andów, udokumentowana na wysokości około 3100–3200 m n.p.m. W związku z tym gatunek preferuje chłodne temperatury, wysoką wilgotność powietrza, przefiltrowane światło i stały ruch powietrza.
Opis i uwagi: Andinia xenion to kompaktowa wysokogórska storczyka z rodziny Pleurothallidinae o płożącej formie wzrostu, smukłych pędach i pojedynczych, wąskich liściach. Najlepiej uprawiamy ją w formie związanej na cienkiej, zatrzymującej wilgoć warstwie mchu lub w bardzo napowietrzonym, drobnym podłożu. Korzenie powinny przez cały rok pozostawać lekko wilgotne i nie wysychać całkowicie. Szczególnie ważne są chłodne noce i dobry ruch powietrza; należy unikać długotrwałego upału.