Nazwa: Pinalia amica (Rchb.f.) Kuntze
Synonimy: Eria amica Rchb.f.; Eria confusa Hook.f.; Eria andersonii Hook.f.; Eria hypomelana Hayata; Octomeria excavata Wall. ex Hook.f.
Etymologia: amica = przyjazna / kochana — odnosi się prawdopodobnie do atrakcyjnego wyglądu kwiatów.
Pierwszy opis: Pierwotnie opisana w 1870 roku przez Heinricha Gustava Reichenbacha jako Eria amica; w 1891 roku Otto Kuntze przeniósł ją do rodzaju Pinalia.
Pochodzenie / występowanie: Szeroko rozpowszechniona w Azji Południowo-Wschodniej i Himalajach: od północnych Indii, Nepalu i Bhutanu, przez Mjanmę, Tajlandię, Laos i Wietnam, aż po południowe Chiny i Tajwan.
Miejsce występowania / siedlisko: Rośnie epifitycznie na starych, porośniętych mchem drzewach w wiecznie zielonych lasach nizinnych oraz pierwotnych wysokogórskich lasach mglistych. Występuje na wysokościach od ok. 600 do 2200 m n.p.m.
Opis i uwagi: Pinalia amica to mała do średniej wielkości storczyk o cylindrycznych do wrzecionowatych pseudobulkach, które na szczycie zazwyczaj noszą 1–3 skórzaste, lancetowate liście. Kwiatostany pojawiają się bocznie w górnej części bulw i mają od 6 do 10 raczej małych, ale atrakcyjnych kolorystycznie kwiatów. Kielki i płatki są zazwyczaj jasnożółte do zielono-żółte i poprzecinane wyraźnymi, czerwonawymi prążkami podłużnymi (nerwami). Wargaczka jest trójdzielna i często ma intensywnie żółtą lub różową barwę. Charakterystyczną cechą rodzaju jest drobne owłosienie (indumentum) na szypułkach kwiatowych i zewnętrznej stronie kielników.
W uprawie gatunek ten preferuje warunki umiarkowane do chłodnych z wyraźnie wysoką wilgotnością powietrza. Należy go umieścić w jasnym miejscu, ale bez bezpośredniego południowego słońca. W okresie wzrostu ważne jest obfite podlewanie, przy czym należy bezwzględnie unikać zastojów wody. Lekki okres spoczynku z ograniczonym podlewaniem zimą sprzyja indukcji kwitnienia wiosną.
Uprawa: Chłodne do umiarkowanych warunki, około 12–24 °C, jasne do półcienia i wysoka wilgotność powietrza. Uprawiać w doniczce wiszącej z przewiewną korą i zimą podlewać nieco rzadziej.
