Nazwa: Lepanthes hexapus Luer & R.Escobar
Synonimy:
Etymologia: hexapus = sześcionogi — odnosi się do niezwykłej budowy dwóch płatków korony, z których każdy podzielony jest na trzy smukłe, nitkowate segmenty, co łącznie sprawia wrażenie sześciu małych nóżek.

Pierwszy opis: 1984 r. przez Carla A. Luera i Rodrigo Escobara w Orquideología (16: 144).
Pochodzenie / Występowanie: Kolumbia do środkowego Ekwadoru.
Miejsce występowania / Siedlisko: Rośnie jako epifit w wilgotnych lasach mglistych na wysokościach od ok. 850 do 2100 metrów. Rozwija się w chłodnym do umiarkowanego klimacie przy całorocznej, ekstremalnie wysokiej wilgotności powietrza oraz stałym, delikatnym ruchu powietrza w zacienionym podszycie.
Opis i uwagi: Lepanthes hexapus to fascynująca miniaturowa orchidea o smukłych, wzniesionych pędach, które u podstawy otoczone są 5 do 6 drobnymi, orzęsionymi pochwami liściowymi (pochwy lepantowate). Każdy pęd posiada pojedynczy, sztywno-skórzasty, jajowaty liść, który często wykazuje atrakcyjne, purpurowe żyłkowanie. Gęsty kwiatostan jest krótszy od liścia i wytwarza sekwencyjnie kwiaty o wielkości ok. 5 mm o bardzo złożonej budowie. Wąskie działki kielicha są w dużej mierze wolne, a na brzegach drobno ząbkowane. Najbardziej charakterystyczną cechą są trójdzielne, nitkowate płatki korony, które nadają kwiatu charakterystyczny, niemal owadzi wygląd.

W uprawie ten wrażliwy gatunek wyżynny wymaga stale chłodnych do umiarkowanych warunków i nie toleruje długotrwałych letnich upałów. Ponieważ nie posiada organów spichrzowych, podłoże (najlepiej żywy mech torfowiec przy uprawie na podkładce z korka lub drobnej kory) nigdy nie powinno całkowicie wyschnąć. Stale wysoka wilgotność powietrza przekraczająca 80% oraz delikatna, ciągła cyrkulacja powietrza są absolutnie niezbędne, aby zapobiec gniciu i zapewnić zdrowy wzrost.