Nazwa: Hoya imbricata Decne.
Etymologia:
Nazwa rodzaju Hoya została nadana przez Roberta Browna na cześć angielskiego ogrodnika Thomasa Hoja (ok. 1750–1822). Epitet gatunkowy imbricata pochodzi od łacińskiego imbricatus („nakładający się jak dachówki”) i opisuje charakterystyczny sposób wzrostu liści, które ściśle przylegają do podłoża.
Pierwszy opis:
Gatunek został po raz pierwszy opisany naukowo w 1844 roku przez Josepha Decaisne’a jako Hoya imbricata.
Pochodzenie / występowanie:
Hoya imbricata jest rodzima w Azji Południowo-Wschodniej i występuje na Filipinach, w Indonezji, Tajlandii, Malezji oraz na Nowej Gwinei. Rośnie w lasach deszczowych.
Miejsce występowania / siedlisko:
Gatunek ten rośnie epifitycznie na pniach drzew w ciepłych, wilgotnych lasach. Płaskie liście ściśle przylegają do kory i tworzą chronioną przestrzeń między liściem a pniem. Preferuje wysoką wilgotność powietrza, dobrą cyrkulację powietrza oraz jasne, przefiltrowane światło.
Opis i uwagi:
Hoya imbricata należy do najbardziej wyjątkowych gatunków tego rodzaju. Jej duże, okrągłe lub lekko sercowate liście leżą płasko na pniach drzew lub płytkach korkowych i tworzą naturalną kieszeń, w której gromadzi się materia organiczna. Ten szczególny sposób wzrostu wyraźnie odróżnia ją od niemal wszystkich pozostałych gatunków hoyi. Kremowe lub lekko żółtawe kwiaty pojawiają się w kulistych kwiatostanach i mają delikatnie owłoczoną, woskowatą powierzchnię.

Roślina ta szczególnie dobrze nadaje się do uprawy na korze korkowej lub płytkach z paproci drzewnej, gdzie może rozwijać swój charakterystyczny, przylegający sposób wzrostu. Przewietrzone otoczenie, wysoka wilgotność powietrza i regularne podlewanie w okresie wzrostu sprzyjają zdrowemu rozwojowi. Jasne, pośrednie światło oraz temperatury od 20 do 30 °C odpowiadają warunkom panującym w jej naturalnym siedlisku.