Nazwa: Houlletia tigrina (Linden) Lindl.

Synonimy: Paphinia tigrina Linden; Houlletia landsbergii Linden & Rchb.f.

Etymologia: Rodzaj Houlletia został nazwany na cześć francuskiego ogrodnika i kolekcjonera roślin M. Houlleta, który zbierał rośliny z tej grupy w Brazylii. Łaciński epitet gatunkowy tigrina oznacza „tygrysi” i odnosi się do charakterystycznego pasiastego lub plamistego wzoru kwiatów.

Pierwszy opis: Opublikowany w 1851 roku przez Jeana Julesa Lindena jako Paphinia tigrina; John Lindley przeniósł gatunek do rodzaju Houlletia w 1853 roku.

Pochodzenie/Rozprzestrzenienie: Ameryka Środkowa po Wenezuelę i Ekwador; naturalnie występuje w Gwatemali, Hondurasie, Nikaragui, Kostaryce, Panamie, Kolumbii, Wenezueli i Ekwadorze.

Stanowisko/Siedlisko: Epifit posiadający pseudobulwy, występujący w wilgotnych lasach deszczowych i mglistych na wysokości około 800–2200 m n.p.m. Ze względu na zasięg wysokościowy gatunek rośnie w warunkach od chłodnych do umiarkowanie ciepłych. Do uprawy zalecamy temperaturę około 16–25 °C w dzień i 11–18 °C w nocy, przy czym rośliny z wyżej położonych terenów wymagają nieco chłodniejszych nocy. Ważna jest wysoka wilgotność powietrza i dobra cyrkulacja.

Opis i uwagi: Houlletia tigrina tworzy jajowate do gruszkowatych, lekko żebrowane pseudobulwy z dużymi, pofałdowanymi liśćmi. Wyrastające u podstawy kwiatostany są zwisające i noszą kilka dużych, woskowych i często pachnących kwiatów o efektownym, tygrysim wzorze. Ze względu na zwisające kwiatostany zalecamy uprawę w koszyku lub doniczce wiszącej. W okresie aktywnego wzrostu należy obficie podlewać, najlepiej miękką wodą, i utrzymywać podłoże równomiernie lekko wilgotne. Po dojrzeniu pseudobulw podlewanie należy nieco ograniczyć, jednak nie dopuszczać do długotrwałego przesuszenia. Korzystna jest wilgotność powietrza na poziomie około 65–85 % przy dobrej cyrkulacji. Jako podłoże odpowiednia jest gruba, przewiewna mieszanka kory z dodatkiem składników lekko zatrzymujących wilgoć.