Nazwa: Gongora latisepala Rolfe
Etymologia: Gongora = nazwa pochodzi na cześć Antonio Caballero y Góngora, hiszpańskiego biskupa i wicekróla Nowej Granady; latisepala = szerokopłatkowata (łac. latus = szeroki, sepalum = płatek kielicha — odnosi się do wyjątkowo szerokich płatków kielicha tego gatunku).
Pierwszy opis: 1918 r. przez Roberta Allena Rolfe’a w Kew Bulletin (1918: 145).
Pochodzenie / występowanie: Kolumbia.
Miejsce występowania / siedlisko: Epifit, rosnący w wilgotnych, tropikalnych lasach deszczowych nizinnych i górskich w regionie Andów, w warunkach ciepłych do ciepło-pośrednich temperatur oraz stale wysokiej wilgotności powietrza.
Opis i uwagi: Gongora latisepala to średniej wielkości epifit o mocno żebrowanych, jajowatych pseudobulkach, z których na szczycie wyrastają po dwa duże, złożone liście. Długi, smukły kwiatostan rośnie pionowo w dół przez podłoże i niesie liczne, złożone, zwisające kwiaty. Kwiaty mają dla rodzaju charakterystyczne, odwrócone (resupinate) położenie, mocno odchylone do tyłu, szerokie płatki kielicha oraz woskowatą, zazwyczaj żółtawą do czerwonobrązową, plamistą wargę, która wydziela intensywny, korzenny zapach.

W uprawie gatunek ten należy bezwzględnie hodować w koszach z drobnym lub średnim podłożem z kory lub mchem torfowcem, aby zwisający kwiatostan mógł swobodnie wystawać. Wymaga warunków półcienistych, bez bezpośredniego nasłonecznienia, oraz ciepłych do pośrednich temperatur przez cały rok. W okresie aktywnego wzrostu wymaga obfitego podlewania i wysokiej wilgotności powietrza; po dojrzeniu pędów należy nieco ograniczyć podlewanie, tak aby pseudobulki nie kurczyły się nadmiernie.