Nazwa: Gongora bufonia Lindl.

Synonimy: Gongora maculata var. bufonia (Lindl.) C.Schweinf.; Gongora irrorata Hoffmanns.

Etymologia: Rodzaj Gongora został nazwany na cześć Antonio Caballero y Góngory, hiszpańskiego duchownego i wicekróla Nowej Granady. Epitet gatunkowy bufonia pochodzi od łacińskiego słowa bufo, oznaczającego ropuchę, i nawiązuje do niezwykłego, przypominającego ropuchę wyglądu lub wzorów na kwiatach.

Opis pierwotny: Opisany w 1841 roku przez Johna Lindleya w „Edwards's Botanical Register”.

Pochodzenie/Rozprzestrzenienie: Brazylia, od stanu Sergipe przez południowy wschód aż po Santa Catarina.

Stanowisko/Siedlisko: Epifityczne w wilgotnych lasach tropikalnych Brazylii. Gatunek uważany jest za ciepło- do umiarkowanolubnego. Do uprawy zalecamy temperaturę około 19–28 °C w dzień i 15–21 °C w nocy. Dobry spadek temperatury nocą, wysoka wilgotność powietrza i stała cyrkulacja powietrza sprzyjają zdrowemu wzrostowi.

Opis i uwagi: Gongora bufonia to średniej wielkości storczyk sympodialny o jajowatych, później wyraźnie bruzdowanych pseudobulwach i dwóch dużych, pofałdowanych liściach. Długie, wielokwiatowe kwiatostany wyrastają z podstawy i zwisają daleko poza krawędź doniczki. Charakterystycznie uformowane kwiaty są często żółtawe do brązowawych, z ciemniejszymi plamkami, i mogą wydzielać wyraźny zapach. Ze względu na zwisające kwiatostany zalecamy uprawę w koszyku lub doniczce wiszącej. W okresie wzrostu obficie podlewać miękką wodą i utrzymywać podłoże równomiernie lekko wilgotne. Po dojrzeniu pseudobulw podlewać nieco oszczędniej. Korzystna jest wilgotność powietrza na poziomie około 65–85 % oraz bardzo dobra cyrkulacja powietrza. Jako podłoże odpowiednia jest gruba, przewiewna mieszanka kory z dodatkiem składników lekko zatrzymujących wilgoć.