Nazwa: Gongora aceras Dressler
Etymologia: Gongora = nazwa pochodzi na cześć Antonio Caballero y Góngora, hiszpańskiego biskupa i wicekróla Nowej Grenady; aceras = bez rogów (z greckiego a- = bez, keras = róg — odnosi się do braku rogowych wypustek na wargach).
Pierwszy opis: 1971 r. przez Roberta Louisa Dresslera w Orquideología (6: 70).
Pochodzenie / występowanie: Ekwador i Kolumbia.
Miejsce występowania / siedlisko: Epifit, rosnący w bardzo wilgotnych, ciepłych do umiarkowanie ciepłych lasach mglistych i deszczowych Andów na wysokościach od ok. 500 do 1500 m n.p.m. Zasiedla porośnięte mchem pnie drzew i grube gałęzie główne w zacienionym podszycie.
Opis i uwagi: Gongora aceras to średniej wielkości do okazały epifit o silnie podłużnie żebrowanych, jajowatych pseudobulkach, na których szczycie znajdują się dwa duże, złożone, szeroko lancetowate liście. Długi, biczowaty kwiatostan rośnie pionowo w dół przez podłoże i niesie liczne, odwrócone (resupinate) kwiaty. Kwiaty mają charakterystyczną woskowato-mięsistą teksturę w odcieniach żółtego, pomarańczowego i czerwono-brązowego z drobną punktacją. Najważniejszą cechą rozpoznawczą jest warga, której brakuje bocznych rogów u podstawy, typowych dla innych gatunków Gongora. Kwiaty wydzielają intensywny, korzenny zapach.

W uprawie gatunek ten wymaga bezwzględnie pielęgnacji w koszykach z listewek lub koszykach wiszących, aby zwisające kwiatostany mogły swobodnie wypadać. Cały rok wymaga warunków ciepłych do umiarkowanie ciepłych, zacienionych do półcieniowych warunków oświetleniowych i bardzo wysokiej wilgotności powietrza (powyżej 70–80%). Podłoże (np. średnio rozdrobniona kora sosnowa z niewielką ilością mchu torfowca) należy utrzymywać stale wilgotne podczas fazy aktywnego wzrostu i nigdy nie dopuszczać do całkowitego wyschnięcia.