Nazwa: Epidendrum porpax Rchb.f.
Synonimy: Neolehmannia porpax (Rchb.f.) Garay & Dunst.; Epidendrum porphyrophyllum Schltr.
Etymologia: porpax = greckie określenie „uchwytu tarczy” lub „zapięcia” — odnosi się do charakterystycznego kształtu wargi, przypominającego starożytne zapięcie lub broszkę.

Pierwszy opis: 1855 r. przez niemieckiego specjalistę od storczyków Heinricha Gustava Reichenbacha (Rchb.f.) w Bonplandia.
Pochodzenie / występowanie: od Ameryki Środkowej po tropikalną Amerykę Południową (m.in. Meksyk, Gwatemala, Kolumbia, Ekwador, Peru i Wenezuela).
Miejsce występowania / siedlisko: epifityczna, rzadziej litofityczna, rosnąca w wilgotnych lasach sosnowo-dąbrowych i lasach deszczowych górskich na wysokościach od ok. 400 do 2000 metrów. Preferuje półcieniste lub jaśniejsze stanowiska o stałej wilgotności powietrza i dobrej cyrkulacji powietrza.
Opis i uwagi: Epidendrum porpax to płożąca się karłowata storczyka, która szybko tworzy gęste, dywanowate kępy. Krótkie, mięsiste pędy są gęsto dwustronnie ulistnione; liście są sukulentne, eliptyczne i często mają atrakcyjny, czerwonowioletowy odcień. Kwiaty są końcowe, duże w stosunku do rośliny, mają woskowaty połysk i są trwałe. Charakterystyczne są płaskie, zielonobrązowe kielniki oraz duża, sercowata, lśniąca warga w kolorze od głębokiego kasztanowobrązowego po bordowy.

W uprawie ten gatunek wykazuje się wyjątkową plastycznością i dobrze rośnie w warunkach pośrednich do ciepłych. Dzięki płożącemu pokroju doskonale nadaje się do uprawy na podłożu z korka lub kory, gdzie szybko je pokrywa. Przez cały rok wymaga obfitego podlewania i wysokiej wilgotności powietrza, jednak podłoże lub podpora muszą szybko wysychać, aby zapobiec gniciu korzeni.