Nazwa: Bulbophyllum vaginatum (Lindl.) Rchb.f.
Synonimy: Cirrhopetalum vaginatum Lindl.; Phyllorkis vaginata (Lindl.) Kuntze.
Etymologia: vaginatum wywodzi się od łacińskiego vagina (pochwa/osłonka) i odnosi się do dużych, pochwowych łusek u podstawy kwiatostanu.

Pierwszy opis: Opisano w 1830 roku przez Johna Lindleya jako Cirrhopetalum vaginatum; w 1864 roku Heinrich Gustav Reichenbach przeniósł go do rodzaju Bulbophyllum.
Pochodzenie / występowanie:
Azja Południowo-Wschodnia (Tajlandia, Malezja, Indonezja, Borneo, Filipiny).
Miejsce występowania / siedlisko:
Rośnie epifitycznie w lasach deszczowych nizinnych i namorzynach na wysokościach od poziomu morza do ok. 600 m. Gatunek ten preferuje ciepłe warunki i często występuje na bardziej odsłoniętych stanowiskach z dobrą cyrkulacją powietrza.
Opis i uwagi:
Gatunek ten należy do sekcji Cirrhopetalum i jest znany ze spektakularnych, wachlarzowatych kwiatostanów. Żółte lub kremowe kwiaty mają niezwykle wydłużone boczne płatki podlegające, które zwisają niczym cienkie nitki, nadając kwiatostanowi „włosowaty” lub delikatny wygląd. Pseudobulkowie są jajowate i rosną w regularnych odstępach na silnym kłączu.

W uprawie Bulbophyllum vaginatum wymaga ciepłych temperatur i wysokiej wilgotności powietrza. Ze względu na płożący pokrój i zwisające kwiatostany idealna jest uprawa na podparte korkiem podłoże lub w płytkich koszyczkach wiszących. Podłoże powinno być utrzymywane wilgotne w okresie wzrostu, przy czym dobra drenaż i cyrkulacja powietrza są niezbędne do zachowania zdrowia wrażliwych korzeni.