Nazwa: Bulbophyllum retusiusculum Rchb.f.
Synonimy: Bulbophyllum oreonastes Rchb.f.; Cirrhopetalum retusiusculum (Rchb.f.) Hemsl.; Phyllorkis retusiuscula(Rchb.f.) Kuntze.
Etymologia: retusiusculum wywodzi się od łacińskiego retusus (wcięty/stępiony) i odnosi się do kształtu płatków lub wargi, które na czubku wydają się lekko wcięte lub stępione.
Pierwszy opis: 1862 rok, Heinrich Gustav Reichenbach w „The Gardeners' Chronicle”.
Pochodzenie / występowanie:
Szeroko występuje w Azji Południowo-Wschodniej: od wschodnich Himalajów, przez Mjanmę, Tajlandię, Malezję, Laos i Wietnam, aż po południowe Chiny i Tajwan.
Miejsce występowania / siedlisko:
Epifitycznie w górskich lasach liściastych i iglastych na wysokościach od 500 do 2800 m n.p.m. Często rośnie na omszałych pniach drzew w regionach o wyraźnych porach deszczowych i suchych.
Opis i uwagi:
Ten gatunek należy do sekcji Cirrhopetalum i tworzy jajowate pseudobulkę na płożącej się ryzomie. Kwiatostanem jest baldach, w którym kwiaty są ułożone wachlarzowato. Boczna sepala są wydłużone i często zrośnięte ze sobą, co nadaje im charakterystyczny wygląd „Cirrhopetalum”. Kolorystyka obejmuje odcienie żółtego, pomarańczowego aż po głęboki purpurowy z ciemniejszymi smugami.

W uprawie Bulbophyllum retusiusculum wykazuje dużą plastyczność. Preferuje umiarkowane warunki, jasne, rozproszone światło i bardzo dobrą cyrkulację powietrza. W okresie wzrostu należy obficie podlewać roślinę, jednak zimą wymaga wyraźnego okresu spoczynku z ograniczonym podlewaniem, aby pobudzić ją do kwitnienia w kolejnym roku. Ze względu na płożący pokrój zaleca się uprawę na płytce z kory lub w płytkich doniczkach.