Nazwa: Bulbophyllum lepidum (Blume) J.J.Sm.

Synonimy: Ephippium lepidum Blume; Cirrhopetalum lepidum (Blume) Schltr.; Bulbophyllum flabellum-veneris (J.Koenig) Aver.; Bulbophyllum gamosepalum (Griff.) J.J.Sm.; Bulbophyllum viscidum J.J.Sm.

Etymologia: Nazwa rodzaju Bulbophyllum pochodzi od greckich słów bolbos oznaczających „bulwę” i phyllon oznaczającego „liść”, co odnosi się do pseudobulw, z których wyrasta po jednym liściu. Łacińskie przymiotnikowe określenie gatunkowe lepidum oznacza „ozdobny”, „ładny” lub „uroczy”.

Pierwszy opis: Obecnie uznawana kombinacja została opublikowana w 1905 roku przez Johanna Jacobusa Smitha w publikacji Die Orchideen von Java, strona 471; bazionim opisał Carl Ludwig Blume w 1825 roku.

Pochodzenie/rozmieszczenie: Od Indochin i wyspy Hainan po zachodnią i środkową część Malezji, w tym Myanmar, Tajlandię, Laos, Kambodżę, Wietnam, Malaję, Sumatrę, Jawę, Borneo i Filipiny.

Miejsce występowania/środowisko: Epifit pseudobulwowy wilgotnych lasów tropikalnych. Zalecamy jasne, przefiltrowane światło, wysoką wilgotność powietrza i intensywny ruch powietrza. Gatunek ten rośnie w temperaturach od umiarkowanych do ciepłych, około 18–28 °C. Podłoże powinno być przewiewne i lekko zatrzymywać wilgoć; korzenie mogą jedynie krótko i powierzchownie wysychać między podlewaniami.

Opis i uwagi: Kompaktowa roślina tworzy płożące się kłącza z gęsto lub umiarkowanie rozstawionymi pseudobulwami, z których każda nosi jeden twardy liść. Szczególnie rzucają się w oczy wachlarzowato lub parasolowato ułożone kwiaty o wąskich, często purpurowo-czerwonych lub żółtawych segmentach. Hodujemy ten gatunek w drobnej lub średniej korze z niewielką ilością materiału zatrzymującego wilgoć lub mocujemy go do podłoża, które można regularnie podlewać. Stała wilgotność, słabe nawożenie i dobre przewietrzanie sprzyjają silnemu przyrostowi nowych pędów; należy unikać zastojów wody i długotrwałego wysychania.