Nazwa: Bulbophyllum barbigerum Lindl.
Synonimy: Phyllorkis barbigera (Lindl.) Kuntze
Etymologia: barbigerum = brodaty — odnosi się do charakterystycznej, gęsto owłosionej warżki kwiatu.
Opis pierwotny: 1837 r., John Lindley w Edwards's Botanical Register.
Pochodzenie / Rozprzestrzenienie: Afryka Zachodnia i Środkowa (m.in. Wybrzeże Kości Słoniowej, Sierra Leone, Nigeria, Kamerun, Gabon, Kongo).
Stanowisko / Siedlisko: Epifit rosnący w lasach deszczowych oraz w lasach zrzucających liście, często na omszałych pniach drzew lub w koronach drzew. Występuje na wysokościach od ok. 500 do 2300 m n.p.m.
Opis i uwagi: Bulbophyllum barbigerum to fascynująca miniaturowa orchidea o płożącym wzroście i charakterystycznych, płasko-okrągłych (soczewkowatych) pseudobulwach. Każda pseudobulwa posiada pojedynczy, skórzasty liść. Roślina słynie ze swoich „tańczących” kwiatów: warżka pokryta jest długimi, delikatnymi, czerwonobrązowymi włoskami i zawieszona u nasady kolumny w tak ruchomy sposób, że porusza się i kołysze przy najmniejszym podmuchu wiatru. Mechanizm ten służy do przyciągania much w celu zapylenia. Kwiaty wydzielają lekko cierpki, piżmowy zapach.

W uprawie gatunek ten wymaga warunków od ciepłych do umiarkowanych, bardzo wysokiej wilgotności powietrza (75–85 %) oraz stałego nawodnienia przez cały rok. Ze względu na płożący wzrost i delikatne korzenie zaleca się uprawę na korze lub w płaskich pojemnikach z mieszanką mchu torfowca (sphagnum). Lekkie ograniczenie podlewania zimą jest korzystne, jednak podłoże nigdy nie powinno całkowicie wyschnąć.