Nazwa: Vanda coerulea Griff. ex Lindl.
Synonimy: Vanda coerulea var. henschellii Stein
Etymologia: coerulea = niebieska / błękitna (łacina) — nawiązuje do charakterystycznego, rzadko spotykanego niebieskofioletowego zabarwienia kwiatów.

Pierwszy opis:Opisana naukowo w 1847 roku przez Johna Lindleya w Edward's Botanical Register (33: t. 30), na podstawie wcześniejszych prac Williama Griffitha.
Pochodzenie / występowanie: Północno-wschodnie Indie (Assam, Meghalaya), Mjanma, Tajlandia, Laos i południowe Chiny (Junnan).
Stanowisko / siedlisko: Epifit w otwartych, widnych lasach górskich i dąbrowach, na wysokości ok. 800–1700 m n.p.m. W porównaniu z wieloma innymi gatunkami Vanda jest przystosowana do znacznie chłodniejszych warunków, z dużymi wahaniami temperatury między dniem a nocą oraz dużą ilością światła.
Opis i uwagi: Vanda coerulea (znana jako niebieska wanda) to jeden z najbardziej spektakularnych gatunków tego rodzaju. Rośnie monopodialnie, z dwurzędowo ułożonymi, skórzastymi, paskowatymi liśćmi o wciętych końcach. Wzniesiony kwiatostan, osiągający do 50 cm długości, wytwarza od 5 do 15 dużych kwiatów o średnicy ok. 7–10 cm. Kwiaty mają barwę od jasnoniebieskiej po intensywną fioletowoniebieską i wyróżniają się wyraźnym, ciemniejszym wzorem siateczkowym (tessellacją).

W uprawie gatunek ten wymaga, w porównaniu z wandami nizinnymi, temperatur od chłodno-umiarkowanych po ciepło-umiarkowane oraz wyraźnego nocnego spadku temperatury, który ma kluczowe znaczenie dla tworzenia kwiatów. Potrzebuje bardzo dużo światła (znosi bezpośrednie poranne słońce) i najlepiej uprawiać go z odsłoniętymi korzeniami w wiszących koszyczkach lub na podkładce. Grube korzenie powietrzne należy codziennie obficie podlewać, ale powinny szybko przesychać i mieć zapewniony bardzo dobry ruch powietrza. Zimą wymaga jasnego, chłodniejszego stanowiska i nieco ograniczonego podlewania.