Nazwa: Scaphosepalum decorum Luer
Etymologia: Nazwa rodzajowa Scaphosepalum wywodzi się od greckich słów skaphe (łódź, czółno) i sepalum (działka kielicha) i nawiązuje do działek kielicha zrośniętych na kształt łódki. Epitet gatunkowy decorum pochodzi od łacińskiego słowa decorus (wdzięczny, piękny, ozdobny).
Pierwszy opis: 1988 r., Carlyle August Luer, w publikacji Icones Pleurothallidinarum V: Systematics of Dresslerella and Scaphosepalum. Monographs in Systematic Botany from the Missouri Botanical Garden 26: 44.
Pochodzenie / występowanie: Kolumbia (departament Chocó).
Stanowisko / siedlisko: Epifit występujący w wilgotnych tropikalnych lasach deszczowych i górskich na wysokości około 1800–2000 m n.p.m.
Opis i uwagi: Scaphosepalum decorum to niewielki, wieloletni epifit. Roślina rośnie kępiasto (caespitos) i wytwarza smukłe, wyprostowane pędy (ramikaule) bez pseudobulw, osłonięte rurkowatymi pochwami. Na szczycie każdego pędu wyrasta pojedynczy, wyprostowany, skórzasty liść o wąskoeliptycznym lub łopatkowatym kształcie.

Kwiatostany wyrastają z boku, u nasady pędów, i kolejno rozwijają drobne, pojedyncze kwiaty. Kwiaty mają charakterystyczne dla rodzaju cechy: boczne działki kielicha są zrośnięte i mają poduszkowate, zgrubiałe struktury (ospheosystemy), zakończone smukłymi wyrostkami.

W uprawie gatunek preferuje stanowiska od cienistych do półcienistych, umiarkowane lub chłodne temperatury oraz stale wysoką wilgotność powietrza. Podłoże powinno być przepuszczalne i równomiernie wilgotne; należy unikać zastoju wody. Ze względu na zwarty pokrój roślina doskonale nadaje się do uprawy w witrynie lub terrarium, a także jako epifit mocowany do korka lub podkładki z korzenia paproci.