Nazwa: Nephrolepis exaltata (L.) Schott
Synonimy: Polypodium exaltatum L.; Aspidium exaltatum (L.) Sw.; Nephrodium exaltatum (L.) R.Br.
Etymologia: Nephrolepis = łza nerkowa (greckie nephros = nerka, lepis = łza, odnosi się do nerkowatego indusium nad sporoforami); exaltata = wysoko rosnący, wyniosły (łacina).

Pierwszy opis: Pierwotnie w 1759 roku opisana przez Carla von Linneusa jako Polypodium exaltatum; w 1834 roku Wilhelm Heinrich Schott przeniósł ją do rodzaju Nephrolepis.
Pochodzenie / występowanie: Tropikalne i subtropikalne regiony Ameryki (m.in. Floryda, Karaiby, Ameryka Środkowa i Południowa) oraz części Afryki i Polinezji.
Miejsce występowania / siedlisko: Lądowe na wilgotnych, próchnowatych glebach leśnych, w bagnach i na zacienionych urwiskach, a także często fakultatywnie epifitycznie na pniach palm w wilgotnych i ciepłych, zacienionych lasach deszczowych nizinnych.
Opis & uwagi: Nephrolepis exaltata (znana jako paproć mieczowa) to wytrzymała, wiecznie zielona paproć, która tworzy gęste kępy z krótkich kłącza. Liście są prostoszykowane, mieczowate, zwisające lub pionowe i mogą osiągać długość ponad 1,5 metra. Listki są wydłużone i lancetowate, lekko faliste do ząbkowane na brzegach i gęsto naprzemiennie osadzone na liściu. Na spodniej stronie znajdują się charakterystyczne nerkowate skupiska zarodników (sorusy).

W uprawie paproć wymaga stanowiska jasnego do półcienistego, bez bezpośredniego, palącego słońca w południe. Wymaga stałego, lekko wilgotnego, dobrze przepuszczającego i bogatego w próchnicę podłoża. Ponieważ gatunek ten jest wrażliwy na suche powietrze, wysoka wilgotność powietrza (powyżej 60%) oraz całoroczne ciepłe do ciepło-umiarkowane temperatury (idealnie 18–24 °C) są niezbędne do zdrowego wzrostu.