Nazwa: Neolepisorus ovatus f. truncatus (Ching) P.S.Wang
Synonimy: Neolepisorus truncatus Ching; Lepidogrammitis ovata f. truncata (Ching) Ching
Etymologia: Neolepisorus wywodzi się od greckiego neos (nowy) i rodzaju paproci Lepisorus. ovatus oznacza jajowaty (kształt liścia), a truncatus oznacza „ścięty” lub „odcięty”, co odnosi się do kształtu podstawy liścia.
Pierwszy opis: Pierwotnie opisany przez Ren Chang Ching; późniejsza zmiana kombinacji na formę dokonana została przez Wanga.
Pochodzenie / występowanie:
Chiny (Chiny Środkowe i Południowe) oraz części Wietnamu.
Miejsce występowania / siedlisko:
Najczęściej litofitycznie na wilgotnych, porośniętych mchem skałach lub lądowo w zacienionych, bogatych w próchnicę glebach leśnych na umiarkowanych wysokościach. Preferuje chłodne do umiarkowane warunki z niezmiennie wysoką wilgotnością powietrza.
Opis & uwagi:
Ta paproć charakteryzuje się pełzającym, łuskowatym kłączem, z którego liście wyrastają w odstępach. Ważki są proste, skórzaste i mają charakterystyczny szeroki jajowaty do lancetowatego kształt. Forma truncatus odróżnia się od formy typowej wyraźnie ściętą (gwałtowną) podstawą liścia. Zarodniki (kapsułki zarodkowe) są duże, okrągłe i na spodniej stronie ważków zazwyczaj ułożone w dwa rzędy wzdłuż nerwu środkowego.

W uprawie paproć wymaga zacienionego miejsca oraz bardzo luźnego, dobrze przepuszczalnego podłoża, bogatego w materię organiczną. Ponieważ pochodzi z chłodniejszych regionów leśnych, nie powinna być wystawiana na zbyt wysoką temperaturę. Stała wilgotność jest ważna, jednak kłącze nie może stale znajdować się w wodzie, aby zapobiec gniciu.