Nazwa: Hoya longifolia Wall. ex Wight
Etymologia: Nazwę rodzajową Hoya Robert Brown nadał na cześć angielskiego ogrodnika Thomasa Hoya (ok. 1750–1822). Epitet gatunkowy longifolia składa się z łacińskich słów longus („długi”) i folium („liść”) i odnosi się do charakterystycznych, długich i wąskich liści.
Synonimy: Hoya shepherdii Short ex Hook. (1861
Pierwszy opis: Opublikowana w 1834 roku przez Roberta Wighta pod nazwą Hoya longifolia. Opis ukazał się na stronie 36 publikacji Contributions to the Botany of India.
Pochodzenie / występowanie: Hoya longifolia pochodzi z obszaru Himalajów i występuje od północnych Indii, Nepalu i Bhutanu przez Mjanmę i Tajlandię po południowo-zachodnie Chiny. Do jej naturalnego zasięgu należą również Nikobary.
Stanowisko / siedlisko:
Gatunek ten rośnie głównie jako epifityczny lub litofityczny krzew pnący w wilgotnych lasach subtropikalnych. Często występuje na większych wysokościach, gdzie rośnie na drzewach lub odpowiednich skalistych podłożach, przy wysokiej wilgotności powietrza i rozproszonym świetle.
Opis i uwagi:
Hoya longifolia to wieloletnia hoja o pnących lub zwisających pędach, mocnych łodygach i charakterystycznych, długich, wąskich, mięsistych liściach. Liście mogą mieć kształt równowąski, wąsko lancetowaty lub podłużny i osiągać znaczne rozmiary. Kwiaty pojawiają się w kulistych baldachach; ich białawe lub lekko różowawe płatki korony rozpościerają się w kształt gwiazdy. Korona jest delikatnie owłosiona i efektownie kontrastuje z centralną częścią kwiatu.

W uprawie gatunek ten preferuje jasne stanowisko z pośrednim światłem, ciepło i wysoką wilgotność powietrza. Ważne jest bardzo przewiewne, gruboziarniste podłoże z doskonałym drenażem, ponieważ mięsiste korzenie są wrażliwe na długotrwałe zawilgocenie. Między podlewaniami podłoże może lekko przeschnąć.