Nazwa: Epidendrum escobarianum Garay

Etymologia: Nazwa rodzaju Epidendrum pochodzi z greckiego epi („na”) i dendron („drzewo”) i odnosi się do epifitycznego trybu życia wielu gatunków. Epitet gatunkowy escobarianum upamiętnia kolumbijskiego badacza storczyków Rodrigo Escobara.

Pierwszy opis: 1967 r. przez Leslie’a A. Garaya w The Orchid Review, tom 75, strona 280.

Pochodzenie/urodzajowość: Zachodnia Kolumbia.

Miejsce/środowisko życia: Epifitycznie w wilgotnych tropikalnych lasach górskich i mglistych. Najlepiej uprawiamy ten gatunek w chłodnych do umiarkowanych warunkach, w temperaturze około 12–22 °C, przy wysokiej wilgotności powietrza i dobrej, ciągłej cyrkulacji powietrza. Miejsce powinno być jasne lub półcieniste, ale bez intensywnego, bezpośredniego nasłonecznienia w południe. System korzeniowy powinien być równomiernie lekko wilgotny, a jednocześnie bardzo dobrze napowietrzony.

Opis i uwagi: Epidendrum escobarianum to nietypowy, raczej kompaktowy, płożący lub zwisający gatunek rodzaju Epidendrum. Smukłe, rozgałęzione pędy mają małe, jajowate lub lancetowate liście, które szczególnie w młodym wieku mogą wykazywać atrakcyjne, purpurowe, poprzeczne unerwienie. Wyraziste kwiaty pojawiają się pojedynczo lub w niewielkich grupach na pędach i mają bardzo wąskie, wydłużone kielniczki oraz kontrastujące warga. Dzięki płożącemu pokroju gatunek ten szczególnie dobrze nadaje się do uprawy na korze lub z paprocią drzewiastą; alternatywnie używamy płytkiego naczynia z drobnym, napowietrzonym i lekko zatrzymującym wilgoć podłożem. Wyraźna susza spoczynkowa nie jest wymagana.