Nazwa: Elaphoglossum lanceolatum (L.) Keyserl.
Etymologia:
Nazwa rodzaju Elaphoglossum pochodzi od greckich słów elaphos („jeleń”) i glossa („język”) i opisuje proste, językowate liście charakterystyczne dla wielu gatunków. Epitet gatunkowy lanceolatum pochodzi od łacińskiego lanceolatus i oznacza „lancetowaty”, co odnosi się do wąskiej, zwężającej się ku końcowi formy chrząstek liściowych.
Synonimy:

• Pteris lanceolata L. (1753) – bazionim
• Taenitis lanceolata (L.) Kaulf. (1824)
• Pteropsis lanceolata (L.) Desv. (1827)
• Paltonium lanceolatum (L.) C.Presl (1836)
• Drymoglossum lanceolatum (L.) J.Sm. (1841)
• Dicranoglossum lanceolatum (L.) Fée (1852)
• Cheilogramme lanceolata (L.) Underw. (1906)
• Oetosis lanceolata (L.) Kuntze (1891)

Pierwsze opisanie:
Bazionim Pteris lanceolata został opublikowany w 1753 roku przez Carla von Linneus w Species Plantarum. Heinrich von Keyserling w 1873 roku przeniósł gatunek do rodzaju Elaphoglossum i opublikował obecnie znaną kombinację Elaphoglossum lanceolatum (L.) Keyserl. Zgodnie z aktualnym ujęciem taksonomicznym nazwa ta jest przez kilka baz danych botanicznych traktowana jako synonim Pleopeltis marginata.
Pochodzenie / występowanie:
Gatunek pochodzi z Ameryki tropikalnej i występuje od południowego Meksyku, przez Amerykę Środkową i Karaiby, aż do północnej części Ameryki Południowej. Występuje głównie w stale wilgotnych obszarach leśnych, zasiedlając zarówno nizinne lasy deszczowe, jak i górskie lasy mgliste.
Miejsce występowania / siedlisko:
Elaphoglossum lanceolatum rośnie głównie epifitycznie na omszałych pniach drzew i grubych gałęziach, rzadziej litofitycznie na stale wilgotnych skałach. Naturalne siedlisko charakteryzuje się wysoką wilgotnością powietrza, regularnymi opadami, dobrą cyrkulacją powietrza i przefiltrowanym światłem pod zamkniętym baldachimem tropikalnych lasów.
Opis & uwagi:
Elaphoglossum lanceolatum to wyjątkowy paprotnik tropikalny o płożącym kłączu i prostych, niedzielonych liściach, które wyraźnie różnią się od drobno pierzastych liści większości gatunków paprotników. Wąskie, lancetowate chrząstki liściowe mają twardą, skórzastą strukturę i w zależności od pochodzenia oraz warunków oświetleniowych prezentują się w intensywnie zielonym kolorze z lekko błyszczącą powierzchnią. U dobrze ukorzenionych roślin gęsto następujące po sobie liście tworzą zwartą, elegancką formę, która czyni ten gatunek wyjątkowo atrakcyjnym dla kolekcjonerów paprotników.

W uprawie gatunek ten preferuje warunki jak najbardziej zbliżone do jego naturalnego siedliska. Stale wilgotne, ale bardzo przewiewne środowisko sprzyja zdrowemu rozwojowi wrażliwych korzeni. Szczególnie dobrze sprawdza się uprawa na korze dębu korkowego, płytkach z paprotników drzewiastych lub w luźnym podłożu epifitycznym o wysokiej zawartości torfu torowców i grubej kory. Jasne, pośrednie światło, temperatury od 20 do 28 °C oraz wilgotność powietrza wynosząca co najmniej 70% sprzyjają ciągłemu wzrostowi. Ze względu na swoją nietypową formę wzrostu i sporadycznie występujący subtelny metaliczny połysk liści, Elaphoglossum lanceolatum należy do pożądanych gatunków wśród miłośników paprotników tropikalnych.