Nazwa: Pleurothallis condorensis Luer & Hirtz (1989)
Synonimy: Ancipitia condorensis (Luer & Hirtz) Luer (2004).
Etymologia: Nazwa gatunkowa odnosi się do Cordillera del Cóndor w południowo-wschodnim Ekwadorze, gdzie odkryto tę storczytkę.
Pochodzenie/urokowisko: Południowo-wschodni Ekwador, w szczególności Cordillera del Cóndor w prowincji Morona-Santiago. Występuje również w Peru.
Miejsce występowania/środowisko: Mała, epifityczna storczytka z wilgotnych lasów mglistych na wysokościach około 1450 m n.p.m. Rośnie na drzewach i preferuje chłodne warunki. W uprawie nadaje się do stanowiska półcienistego, z przefiltrowanym światłem, wysoką wilgotnością powietrza i dobrą cyrkulacją. Zalecane jest równomierne nawadnianie i dobrze napowietrzane podłoże.
Opis i uwagi: Roślina wytwarza krótkie, lekko płożące lub tworzące kępy pędy, z których każdy ma jedno pojedyncze, sztywne, skórzaste, owalne liście o zwężającej się wierzchołku i wąsko sercowatej do tępej podstawie. Poziome kwiatostany wyłaniają się z odchylonej do tyłu łuski i niosą kilka pojedynczych kwiatów o wielkości około 1 cm, które rozkwitają po kolei. Szczególnie charakterystyczna jest trójdzielna warga z szerokim, ściętym środkowym płatkiem i pionowo stojącymi płatkami bocznymi. Kwiaty różnią się od blisko spokrewnionej Pleurothallis solium zaokrąglonymi kielniczkami i łopatkowatymi płatkami. Okres kwitnienia przypada głównie na lato.