Nazwa: Stereochilus erinaceus (Rchb.f.) Garay
Synonimy: Sarcanthus erinaceus, Sarcanthus stowellianus, Aerides dasycarpum.
Etymologia: erinaceus oznacza „jeżowaty” i odnosi się do owłosionych części kwiatu.
Pierwszy opis: Heinrich Gustav Reichenbach opisał ten gatunek w 1864 roku jako Sarcanthus erinaceus; Leslie A. Garay przeniósł go w 1972 roku do rodzaju Stereochilus.
Pochodzenie / siedlisko: Mjanma, Tajlandia i Wietnam, wilgotne lasy tropikalne; z Wietnamu udokumentowano epifityczne stanowiska na drzewach na wysokości około 500–700 m n.p.m. Rośnie w koronach drzew, w wilgotnych, jasnych lub półcienistych miejscach.
Opis i wskazówki: Mały epifityczny storczyk z krótką łodygą i mięsistymi, lancetowatymi liśćmi. Zwisające lub wyrastające na boki kwiatostany mają po kilka kwiatów o średnicy około 0,8 cm. U nas rośnie w jasnym lub półcienistym miejscu, przy dobrej cyrkulacji powietrza i regularnym nawilżaniu. Uprawiamy go w cieple, w temperaturze około 18–28 °C.