Nazwa: Stanhopea ruckeri Lindl.
Synonimy: Stanhopea inodora Lodd. ex Lindl.; Stanhopea ruckeri var. speciosa Lem.
Etymologia: Nazwa rodzajowa Stanhopea upamiętnia Philipa Henry’ego Stanhope’a, 4. hrabiego Stanhope, mecenasa botaniki. Epitet ruckeri upamiętnia angielskiego miłośnika orchidei i roślin Ruckera.
Pierwszy opis: Gatunek został opisany w 1843 roku przez Johna Lindleya.
Pochodzenie / siedlisko: Od Meksyku po Nikaraguę, w wilgotnych lasach górskich. Rośnie epifitycznie, na terenach położonych od nizin po średnie wysokości; z Chiapas odnotowano stanowiska na wysokości około 900 m n.p.m.
Opis i wskazówki: Średniej wielkości stanhopea o żebrowanych, jajowatych pseudobulwach i pojedynczym, podłużnie eliptycznym, pofałdowanym liściu. Zwisające kwiatostany wyrastają u podstawy starszych pseudobulw i mają po kilka silnie pachnących kwiatów; kwiaty osiągają około 8 cm. U nas uprawiamy ją w jasnym lub półcienistym miejscu, przy wysokiej wilgotności powietrza i dobrej jego cyrkulacji. W okresie wzrostu utrzymujemy podłoże równomiernie wilgotne i pozwalamy mu przeschnąć tylko nieznacznie między podlewaniami. Zapewniamy jej ciepłe warunki, około 18–28 °C.