Nazwa: Rhyncholaelia glauca (Lindl.) Schltr.
Synonimy: Brassavola glauca Lindl.; Bletia glauca (Lindl.) Rchb.f.; Laelia glauca (Lindl.) Benth.
Etymologia: Nazwa Rhyncholaelia wywodzi się z greckiego słowa rhynchos (dziób) oraz nazwy rodzaju Laelia, co nawiązuje do dziobiastych owoców. Nazwa gatunkowa glauca (łac. glaucus = niebieskozielony/pokryty nalotem) odnosi się do charakterystycznego, woskowatego, niebieskawego zabarwienia liści.

Pierwszy opis: 1839 rok, autorstwa Johna Lindleya jako Brassavola glauca; w 1918 roku przeniesiona przez Rudolfa Schlechtera do rodzaju Rhyncholaelia.
Pochodzenie / Występowanie:
Południowy Meksyk, Belize, Gwatemala i Honduras.
Stanowisko / Siedlisko:
Epifitycznie lub sporadycznie litofitycznie w otwartych lasach górskich na wysokościach od 700 do 1600 m n.p.m. Gatunek preferuje stanowiska z wyraźnymi sezonowymi okresami suszy i wysokim natężeniem światła.
Opis i uwagi:
Rhyncholaelia glauca to kompaktowo rosnący, sympodialny storczyk o krótkich, wrzecionowatych pseudobulwach, z których każda posiada pojedynczy, bardzo mięsisty i sztywny liść. Liście mają charakterystyczne szaroniebieskie (sinawe) zabarwienie. Gatunek wytwarza zazwyczaj jeden, bardzo duży kwiat na pęd (do 12 cm średnicy). Kwiaty mają twardą, woskowatą teksturę, są zazwyczaj bladozielone do kremowobiałych i posiadają dużą, sercowatą warżkę, która w przeciwieństwie do siostrzanego gatunku R. digbyana nie jest frędzlowata. Nocą kwiaty wydzielają intensywny, słodki zapach.
W uprawie wymaga bardzo dużej ilości światła (od jasnego do słonecznego) oraz doskonałej cyrkulacji powietrza. Ze względu na pełzający wzrost oraz potrzebę szybkiego przesychania między podlewaniami, zaleca się uprawę na korze korkowej lub w bardzo grubym podłożu (np. kora sosnowa) w koszykach. Chłodniejszy, suchszy okres spoczynku zimą sprzyja inicjacji kwitnienia wiosną.