Nazwa: Lepanthes telipogoniflora Schuit. & A.de Wilde
Etymologia: telipogoniflora = kwitnąca jak Telipogon — nawiązuje do wizualnego podobieństwa charakterystycznej, płaskiej budowy kwiatu do przedstawicieli rodzaju Telipogon.

Pierwszy opis: w 1996 roku André Schuiteman i Antonius de Wilde w Orquideologia (20: 28).
Pochodzenie / występowanie: Kolumbia (endemit w departamencie Risaralda).
Stanowisko / siedlisko: Epifit rosnący w wilgotnych, tropikalnych lasach nizinnych i podgórskich na wysokości około 500 metrów. Zasiedla zacienione, stale wilgotne miejsca na gałęziach i cienkich konarach, w ciepłym i wilgotnym lub pośrednim mikroklimacie.
Opis i uwagi: Lepanthes telipogoniflora to spektakularny, niezwykle miniaturowy storczyk o smukłych, wzniesionych pędach okrytych lepanthiformnymi pochewkami. Na końcu każdego pędu wyrasta pojedynczy, mały, eliptyczny liść. Kolejno rozwijający się kwiatostan wytwarza płaskie kwiaty, które pojawiają się jeden po drugim i są ogromne w stosunku do wielkości rośliny — mogą osiągać średnicę do 1,25 cm. Prawie okrągły, płaski dysk tworzą intensywnie pomarańczowoczerwone do łososiowych działki kielicha (sepale), podczas gdy płatki i warżka są maleńkie i znajdują się w centrum.

W uprawie ten rarytas wymaga warunków od ciepłych umiarkowanych po pośrednie. Ze względu na brak organów spichrzowych roślina nigdy nie może całkowicie wyschnąć. Najlepiej uprawiać ją zamocowaną na korku z podkładem z wilgotnego mchu sphagnum albo w maleńkich doniczkach siatkowych. Stała wysoka wilgotność powietrza, powyżej 75–80%, oraz nieprzerwany, łagodny ruch powietrza, zapobiegający infekcjom grzybowym, są niezbędne. Doskonale nadaje się do dobrze kontrolowanych witryn i terrariów naśladujących las deszczowy.