Nazwa: Encyclia vitellina (Lindl.) Dressler
Synonimy: Epidendrum vitellinum Lindl.; Prosthechea vitellina (Lindl.) W.E.Higgins; Pseudencyclia vitellina (Lindl.) V.P.Castro & Chiron
Etymologia: vitellina = żółto-pomarańczowy / żółtko jaja — odnosi się do intensywnego, pomarańczowo-czerwonego do żółto-pomarańczowego zabarwienia płatków kwiatowych.

Pierwszy opis:1831 r. John Lindley opisał ją jako Epidendrum vitellinum; 1961 r. Robert Louis Dressler przeniósł ją do rodzaju Encyclia.
Pochodzenie / występowanie: Meksyk, Gwatemala i Honduras.
Miejsce występowania / siedlisko: Epifit, rosnący w wilgotnych lasach sosnowo-dębowych i górskich lasach mglistych na większych wysokościach, zazwyczaj na wysokościach od ok. 1400 do ponad 2600 metrów. Dobrze rośnie w jasnych, ale chronionych przed bezpośrednim południowym słońcem miejscach, w całorocznie chłodnych do umiarkowanych warunkach i z wyraźnym spadkiem temperatury w nocy.
Opis i uwagi: Encyclia vitellina to średniej wielkości, niezwykle atrakcyjna orchidea o jajowatych, błękitno-zielonych (sinych) pseudobulkach, które zazwyczaj mają dwa do trzech wydłużonych, lancetowatych, sztywnych liści. Pionowa, czasami rozgałęziająca się kwiatostanowa szpiczka wyrasta z wierzchołka dojrzałej pseudobulwy i niesie do 12 (rzadko więcej) woskowatych, wyjątkowo trwałych kwiatów. Kwiaty wyróżniają się intensywnym pomarańczowo-czerwonym kolorem, na tle którego kontrastuje mała, wąska, jasnożółta warga.

W uprawie ten wyraźny gatunek wysokogórski wymaga bezwzględnie chłodnych warunków i bardzo wrażliwie reaguje na utrzymujące się letnie upały powyżej 25 °C bez nocnego ochłodzenia. Podłoże (np. drobnoziarnisty korę z dobrym drenażem) należy utrzymywać równomiernie wilgotne podczas okresu aktywnego wzrostu latem. Zimą roślina wymaga wyraźnie chłodniejszej, jaśniejszej fazy z ograniczonym podlewaniem, przy czym pseudobulwy nie powinny całkowicie się obkurczyć. Stała wysoka wilgotność powietrza i doskonała cyrkulacja powietrza są niezbędne.