Nazwa: Dichaea laxa (Ruiz & Pav.) Poepp. & Endl.
Synonimy: Fernandezia laxa, Epithecia laxa, Dichaea maculata.
Etymologia: laxa oznacza „luźny” lub „szeroko rozpostarty” i odnosi się do pokroju rośliny.
Pierwszy opis: Gatunek został opisany w 1794 roku jako Fernandezia laxa przez Ruiza & Pavóna; obecną kombinację nazw zaproponowali Poeppig & Endlicher w 1836 roku.
Pochodzenie / siedlisko: Ekwador i Peru oraz inne obszary zachodniej części Ameryki Południowej, na wysokości około 230–1250 m. Występuje jako epifit w wilgotnych lasach tropikalnych.
Opis i wskazówki: Duża, zwisająca storczyka o rozgałęzionych pędach i skórzastych liściach ułożonych w dwa rzędy. Pojedyncze kwiaty pojawiają się na krótkich, pachwiastych kwiatostanach i pachną wczesnym rankiem. U nas rośnie w jasnym lub półcieniu, przy wysokiej wilgotności powietrza i dobrej cyrkulacji. Hodujemy ją w temperaturach umiarkowanych do ciepłych, około 16–26 °C.