Nazwa: Dendrobium lindleyi Steud.
Synonimy: Dendrobium aggregatum Roxb.
Etymologia: Dendrobium = mieszkaniec drzewa (gr. dendron = drzewo, bios = życie); lindleyi = nazwa nadana na cześć wybitnego angielskiego botanika Johna Lindleya.
Pierwszy opis: W 1821 roku William Roxburgh opisał gatunek jako Dendrobium aggregatum; w 1840 roku Ernst Gottlieb von Steudel zmienił jego nazwę na Dendrobium lindleyi.
Pochodzenie / występowanie: Południowe Chiny (Guangdong, Guangxi, Hainan, Guizhou, Yunnan), północno-wschodnie Indie, Nepal, Bhutan, Mjanma, Tajlandia, Laos, Wietnam.
Stanowisko / siedlisko: Epifitycznie na grubych gałęziach lub litofitycznie na stromych ścianach skalnych w otwartych, dobrze oświetlonych lasach suchych, na wysokości od 300 do 1500 m n.p.m. Jest przystosowana do wyraźnych, trwających wiele miesięcy okresów suszy i dużego nasłonecznienia zimą.
Opis i uwagi: Dendrobium lindleyi to niewielki storczyk o nisko osadzonych, wrzecionowatych lub jajowatych, silnie żebrowanych pseudobulwach. Na szczycie każdej pseudobulwy wyrasta pojedynczy, bardzo gruby, sztywno skórzasty liść. Zwisający lub łukowato opadający kwiatostan wytwarza liczne złocistożółte do jaskrawo pomarańczowożółtych kwiatów, które mają wyjątkowo szeroką, aksamitnie owłosioną warżkę i wydzielają słodkawy, miodowy zapach.

W uprawie gatunek potrzebuje bardzo dużo światła (toleruje bezpośrednie poranne słońce) i najlepiej rośnie zamocowany na korku lub drewnie, ponieważ jego system korzeniowy musi szybko przesychać. W okresie wzrostu latem wymaga obfitego podlewania i ciepłych warunków. Zimą konieczny jest ścisły, chłodniejszy okres spoczynku (10–15°C), z minimalnym podlewaniem i maksymalnym dostępem do światła, aby pobudzić kwitnienie wiosną.