Nazwa: Cattleya harrisoniana Bateman ex Lindl.

Synonimy: Cattleya harrisoniae Paxton; Cattleya brownii Rolfe; Cattleya concolor Drapiez.

Etymologia: Nazwa rodzajowa Cattleya upamiętnia Williama Cattleya, angielskiego kolekcjonera storczyków. Epitet harrisoniana upamiętnia panią Harrison, której przypisuje się odkrycie tej rośliny.

Pierwszy opis: Gatunek został opublikowany w 1836 roku przez Williama Jacksona Hookera na podstawie manuskryptu Williama Batemana jako Cattleya harrisoniana.

Pochodzenie / siedlisko: Południowo-wschodnia Brazylia, zwłaszcza wilgotne, podmokłe lub okresowo zalewane siedliska. Rośnie epifitycznie lub litofitycznie na krzewach i drzewach, a także na odpowiednich skałach.

Opis i wskazówki: Średniej wielkości, dwulistna cattleya o bocznie spłaszczonych pseudobulwach i wąsko eliptycznych do odwrotnie jajowatych liściach. Krótkie kwiatostany zwykle mają kilka pachnących, woskowatych kwiatów o średnicy około 11,25 cm. Uprawiamy ją w jasnym, słonecznym miejscu, przy dobrej cyrkulacji powietrza i regularnym nawadnianiu w okresie wzrostu. Między podlewaniami pozwalamy podłożu lekko przeschnąć. Zapewniamy jej warunki umiarkowane do ciepłych, w temperaturze około 16–28 °C.

Uprawa in vitro: Otrzymasz pojemnik z 4 młodymi roślinami. Zazwyczaj są już wystarczająco duże, by wyjąć je z pojemnika. Po jego otwarciu ostrożnie, letnią wodą, dokładnie usuń pożywkę z korzeni i posadź młode rośliny w drobnej, bardzo przewiewnej korze z niewielką ilością sphagnum. W pierwszych tygodniach zalecamy wysoką wilgotność powietrza, warunki od ciepłych do umiarkowanych oraz jasne, ale osłonięte stanowisko z dobrą cyrkulacją powietrza. Początkowo utrzymuj podłoże równomiernie lekko wilgotne; dopiero po dobrym ukorzenieniu stopniowo zwiększaj natężenie światła i pozwalaj podłożu bardziej przesychać.