Nazwa: Angraecum pseudofilicornu H.Perrier
Synonimy: Arachnangraecum pseudofilicornu (H.Perrier) Szlach., Mytnik & Grochocka
Etymologia: pseudofilicornu = fałszywe Angraecum o nitkowatym ostrudze — wskazuje na podobieństwo do Angraecum filicornu, zwłaszcza pod względem długiej, cienkiej ostrogi.
 
Pierwszy opis: 1938 r. przez francuskiego botanika Henriego Perriera de la Bâthie w Notulae Systematicae (Paryż) 7: 108.
Pochodzenie / Rozmieszczenie: Północ Madagaskaru.
Stanowisko / Habitat: Epifit rosnący w wilgotnych, mszystych górskich lasach mglistych na wysokościach od ok. 900 do 1800 metrów. Rozwija się tam w zacienionym mikroklimacie przy całorocznych chłodnych do umiarkowanych temperaturach i stałej wilgotności powietrza.
Opis i uwagi: Angraecum pseudofilicornu to graczyjnie rosnąca miniaturowa lub niewielka orchidea z sekcji Arachnangraecum. Tworzy wzniesione lub zwisające pędy z mięsistymi, obłymi (terete) liśćmi, które na górnej stronie posiadają delikatny podłużny rowek. Gwiazdkowate, czystobiałe do kremowobiałych kwiaty pojawiają się na krótkich kwiatostanach i posiadają typową dla rodzaju, skierowaną ku górze, muszelkowatą warżkę oraz uderzająco długą, cienką, nitkowatą ostrogę nektarnikową. W godzinach wieczornych kwiaty wydzielają intensywny zapach.

W uprawie ten madagaski rarytas wymaga półcienistego stanowiska bez bezpośredniego nasłonecznienia oraz całorocznych umiarkowanych do chłodnych temperatur z odczuwalnym spadkiem nocnym. Ponieważ pochodzi z mszystych siedlisk, podłoże nigdy nie powinno całkowicie wysychać. Pielęgnacja najlepiej udaje się na podkładce z korka z obfitą wyściółką z mchu lub w małych, bardzo przewiewnych koszyczkach z drobną mieszanką kory i torfowca przy wilgotności powietrza powyżej 75 % oraz stałym, delikatnym ruchu powietrza.