Nazwa: Gongora superflua Rchb.f.
Etymologia:
Nazwa rodzajowa Gongora została wybrana na cześć hiszpańskiego duchownego i męża stanu Antonia Caballero y Góngory. Epitet gatunkowy superflua pochodzi z łaciny i oznacza „zbędna” lub „nadmierna”.


Pierwszy opis:
Gongora superflua została opisana w 1873 roku przez Heinricha Gustava Reichenbacha.
Pochodzenie / występowanie:
Gatunek ten występuje naturalnie w Ekwadorze.
Stanowisko / siedlisko:
Rośnie epifitycznie w wilgotnych lasach tropikalnych i żyje na drzewach, gdzie panują wysoka wilgotność powietrza i dobra cyrkulacja powietrza.
Opis i uwagi:
Gongora superflua to sympodialnie rosnący storczyk o żebrowanych pseudobulwach i podłużnych, wyraźnie unerwionych liściach. Kwiatostany rozwijają się u nasady pseudobulw i w miarę dojrzewania zwisają w dół. Kwiaty o nietypowym kształcie są charakterystyczne dla rodzaju Gongora i wiążą się ściśle ze specjalizacją w zapylaniu przez pszczoły zbierające zapachy.

W uprawie gatunek ten preferuje warunki od ciepłych do umiarkowanych, wysoką wilgotność powietrza, rozproszone światło i dobrą cyrkulację powietrza. Luźne, bardzo przepuszczalne podłoże do storczyków pomaga uniknąć zastojów wody przy korzeniach.