Nazwa: Dracula wallisii (Rchb.f.) Luer
Synonimy: Masdevallia wallisii Rchb.f.
Etymologia: wallisii = nazwana na cześć Gustava Wallisa, wybitnego niemieckiego zbieracza roślin XIX wieku, który odkrył ten gatunek.
Pierwszy opis: opisany w 1875 roku przez Heinricha Gustava Reichenbacha (Rchb.f.) jako Masdevallia wallisii; przeniesiony do rodzaju Dracula w 1978 roku przez Carlyle'a A. Luera.
Pochodzenie / Rozprzestrzenienie: Kolumbia (Andy Centralne).
Stanowisko / Siedlisko: Rośnie epifitycznie w wilgotnych górskich lasach mglistych i chmurowych na wysokościach od ok. 1600 do 2600 metrów n.p.m. Zasiedla głęboko zacienione, stale wilgotne obszary na porośniętych mchem pniach drzew w chłodnym mikroklimacie.
Opis i uwagi: Dracula wallisii to średniej wielkości lub duży, kępiasty gatunek bez pseudobulw, tworzący wzniesione, mocne, skórzaste, wąskoeliptyczne liście. Duże, spektakularne kwiaty pojawiają się na płożących lub zwisających kwiatostanach. Płatki kielicha (sepale) są szeroko rozpostarte, z zewnątrz białawe do żółtawych, wewnątrz gęsto pokryte czerwonawo-brązowymi do ciemnopurpurowych plamkami oraz drobnymi włoskami. Zakończone są bardzo długimi, ciemnymi, nitkowatymi ogonkami. W centrum duża, biała, silnie pomarszczona warżka (epichil) stanowi wyrazisty, przypominający kapelusz grzyba kontrast.
W uprawie ten wyżynny gatunek wymaga stale chłodnych warunków z wyraźnym spadkiem temperatury w nocy; letnie upały są źle tolerowane. Ponieważ kwiatostany rosną ściśle w dół, niezbędna jest uprawa w wiszących koszach z listewek lub otwartych ażurowych doniczkach. Podłoże (najlepiej czysty mech torfowiec) musi być stale utrzymywane w wilgoci i nigdy nie może całkowicie wyschnąć. Niezbędna jest wilgotność powietrza powyżej 75–80% oraz stała, delikatna cyrkulacja powietrza.
Uprawa in-vitro: Otrzymują Państwo butelkę z 4 młodymi roślinami. Rośliny są zazwyczaj już wystarczająco duże do wyjęcia z pożywki. Po otwarciu należy ostrożnie i dokładnie usunąć pożywkę z delikatnych korzeni za pomocą letniej wody, a młode rośliny posadzić w drobnym, bardzo przewiewnym i lekko zatrzymującym wilgoć podłożu z mchem torfowcem. W pierwszych tygodniach zalecamy bardzo wysoką wilgotność powietrza, chłodne do umiarkowanych warunki oraz chronione światło. Należy utrzymywać równomierną wilgotność, unikać całkowitego wyschnięcia, zapewniając jednocześnie delikatny, ciągły ruch powietrza.
