Nazwa: Dendrochilum cobbianum Rchb.f.
Synonimy: Platyclinis cobbiana (Rchb.f.) Hemsl.; Acoridium cobbianum(Rchb.f.) Rolfe
Etymologia: cobbianum = nazwa pochodzi na cześć Waltera Cobba, brytyjskiego pasjonata i kolekcjonera storczyków z XIX wieku.

Pierwszy opis: 1880 r. przez niemieckiego botanika Heinricha Gustava Reichenbacha (Rchb.f.) w Gardeners' Chronicle.
Pochodzenie / występowanie: Filipiny (endemit na wyspach Luzon i Mindanao).
Miejsce występowania / siedlisko: Epifityczna lub litofityczna, rośnie w górskich lasach mglistych i mszachnych na wysokościach od ok. 1200 do 2400 metrów. Zajmuje tam zacienione lub półcieniste miejsca na omszałych pniach drzew lub skałach, przy przez cały rok wysokiej wilgotności powietrza oraz chłodnych do umiarkowanych warunkach.
Opis & uwagi: Dendrochilum cobbianum to średniej wielkości, bardzo bujna storczyka, która z czasem tworzy gęste, imponujące kępy. Posiada stożkowo-jajowate, błyszcząco zielone do jasnozielone pseudobulk, z których każda nosi pojedyncze, pionowe, lancetowate i skórzaste liście. Długi, smukły i elegancko łukowato zwisający kwiatostan rozwija się z wierzchołka nowego przyrostu. Nosi dwurzędowo ułożone do 50 małych, gwiazdkowatych kwiatów, które są białe do kremowego koloru i mają kontrastową, jasnożółtą do pomarańczową wargę. Kwiaty w ciągu dnia wydzielają intensywny, przyjemnie słodki zapach (często porównywany do siana lub miodu).

W uprawie ten gatunek wysokogórski wymaga przez cały rok umiarkowanych do chłodnych warunków z wyraźnym obniżeniem temperatury w nocy. Podłoże (np. drobne do średniego kory zmieszane z niewielką ilością mchu) musi być podczas aktywnej fazy wzrostu latem stale wilgotne i nigdy nie może całkowicie wyschnąć. Wysoka wilgotność powietrza powyżej 70% oraz stała, delikatna cyrkulacja powietrza są niezbędne, aby zapewnić zdrowy wzrost i zapobiegać chorobom grzybowym liści.