Nazwa: Anthurium lanceanum, Sodiro 1903
Synonimy:
Anthurium lancea, Sodiro 1903 non Anthurium lanceanum, Engler 1903

Opisano 2 odmiany:
Anthurium lancea var. ecostatum Croat 2009
Odmiana ecostatum różni się od typowej odmiany Anthurium lancea brakiem tylnego żebra (stąd epitet „ecostatum” = bez tylnego żebra lub costa), węższymi, niesercowatymi liśćmi oraz kolbą praktycznie pozbawioną szypułki. Kolumbia, na wysokości ok. 1800 m n.p.m.

Anthurium lancea var. lancea (brak danych)
syn.: Anthurium lancea var. canarense Sodiroi
Odmiana ta została znaleziona przez Sodiroi w prowincji Cañar w Ekwadorze. Niestety materiał typowy najwyraźniej nie zachował się, dlatego obecnie nie można podać dalszych informacji.

Etymologia:
lancea = lancetowaty

Pochodzenie: Ekwador, Kolumbia, Peru
Siedlisko:
Anthurium lancea rośnie jako roślina naziemna w zacienionych miejscach i występuje na wysokości 400–2500 m n.p.m. Rośliny z dużych wysokości są opisywane jako mające twardsze liście, podczas gdy okazy z niżej położonych terenów mają delikatniejsze, bardziej błyszczące i atrakcyjniejsze liście.

Uwagi:
Według Toma Croata liście tego gatunku czernieją podczas zamierania. Wyjątek stanowią rośliny z wysokości powyżej 2000 m n.p.m.; w ich przypadku zmienia się forma liści, które podczas zamierania stają się żółtawobrązowe.
Rośliny mają piękną, równomiernie żłobkowaną powierzchnię dzięki równoległym nerwom liściowym, które kończą się na obrzeżonym brzegu liścia.