Nazwa: Paphiopedilum godefroyae (God.-Leb.) Stein
Synonimy: Cypripedium godefroyae God.-Leb.; Cordula godefroyae (God.-Leb.) Rolfe; Paphiopedilum ang-thong Fowlie; Paphiopedilum leucochilum (Rolfe) Fowlie
Etymologia: godefroyae = nazwa pochodzi od nazwiska żony francuskiego ogrodnika i pasjonata storczyków, Louisa Godefroy-Lebeufa, który jako pierwszy zakwitł ten gatunek w Europie.
Pierwszy opis: pierwotnie opisany w 1883 roku przez Louisa Godefroy-Lebeufa jako Cypripedium godefroyae; w 1892 roku Berthold Stein przeniósł go do rodzaju Paphiopedilum.
Pochodzenie / występowanie: endemiczny dla południowej Tajlandii (szczególnie na wyspach przybrzeżnych, takich jak Bird's Nest Islands, oraz w prowincjach Phang Nga, Trang i Surat Thani).
Miejsce występowania / siedlisko: litofityczny na wapiennych skałach nadmorskich lub lądowy w próchniejących szczelinach skalnych i poduszkach mchów blisko poziomu morza (do maksymalnej wysokości 100 metrów). Rośnie na zacienionych lub półcienistych klifach w warunkach wilgotnego i ciepłego tropikalnego klimatu monsunowego o bardzo wysokiej wilgotności powietrza.
Opis & uwagi: Paphiopedilum godefroyae to kompaktowy, wiecznie zielony storczyk z podrodziny Brachypetalum. Roślina tworzy dwurzędowe rozety z 4 do 6 grubych, skórzastych liści, które na górnej stronie mają wyraźny jasnonozielony i ciemnozielony wzór (marmurkowy), a od spodu są rdzawopurpurowo punktowane. Krótka, pionowa łodyga kwiatowa zazwyczaj niesie jeden, długo utrzymujący się kwiat o średnicy ok. 5 do 8 cm. Okrągłe kielniki i płatki są białe lub kremowe i gęsto pokryte nieregularnymi, ciemnoczerwono-brązowymi lub purpurowymi plamami lub kropkami. Usta w kształcie pantofla jest białe lub blado-kremowe i często drobniej punktowane.
W uprawie ten ciepłolubny gatunek wymaga przez cały rok ciepłych warunków (idealnie 20–28 °C) i nie toleruje długotrwałego zimna poniżej 15 °C. Preferuje półcieniste stanowisko bez bezpośredniego, palącego słońca. Jako podłoże nadaje się napowietrzona, dobrze przepuszczalna mieszanka średniej frakcji kory sosnowej z dodatkami takimi jak perlit, muszle lub drobne kawałki wapienia, aby naśladować zasadowe pH jego naturalnego siedliska. Ponieważ roślina nie posiada pseudobulw, podłoże należy utrzymywać równomiernie wilgotne – nigdy nie może całkowicie wyschnąć, ale nie może również stać w wodzie. Należy unikać podlewania od góry w rozetę liściową, aby zapobiegać gniciu serca.