Nazwa: Begonia sizemoreae Kiew
Obecna nazwa: Begonia longiciliata C.Y.Wu
Etymologia:
Epithet specyficzny sizemoreae upamiętnia amerykańską miłośniczkę i kolekcjonerkę roślin Mary Sizemore, która zebrała jeden z okazów, na podstawie których opisano ten gatunek.
Synonimy:
Begonia longiciliata C.Y.Wu
Pierwszy opis:
Begonia sizemoreae została opisana naukowo w 2004 roku przez Ruth Kiew. Późniejsze badania taksonomiczne wykazały jednak, że nazwa ta jest tożsama z Begonia longiciliata. Obecnie Begonia sizemoreae jest zatem często traktowana jako synonim Begonia longiciliata.
Pochodzenie / występowanie:
Gatunek pochodzi z północnego Wietnamu, a później potwierdzono również jego występowanie w Laosie. Występuje w wilgotnych, zalesionych obszarach Azji Południowo-Wschodniej.
Miejsce występowania / siedlisko:
Begonia longiciliata rośnie ziemsko i kłączakowo w wilgotnych siedliskach leśnych. Preferuje miejsca cieniste do półcieniste, humusowe i dobrze przepuszczalne gleby oraz stale podwyższoną wilgotność powietrza.
Temperatura:
Optymalna temperatura wynosi około 18–26 °C. Należy unikać temperatur poniżej 15 °C. Równomiernie ciepłe otoczenie bez zimnych przeciągów sprzyja zdrowemu wzrostowi.
Opis i uwagi:
Ta kompaktowo rosnąca begonia tworzy niski, kłączakowy kępiący się kłącze. Okrągłe do szeroko sercowate liście mają atrakcyjne jasnonozielone do średniozielone unerwienie i wyróżniają się przede wszystkim długimi, białymi włoskami na brzegach i powierzchni liści. Spodnie strony liści mogą mieć czerwonawy do ciemnoczerwony kolor, podczas gdy młode liście i łodygi również wydają się gęsto owłosione. Różowe kwiaty tworzą piękny kontrast z dekoracyjnym ulistnieniem. Nazwa Begonia sizemoreae jest obecnie przestarzała taksonomicznie, ale nadal pozostaje w użyciu w ogrodnictwie i wśród kolekcjonerów.